نیست غافل گرمی پهلو ز بستر سوختن

بی ندامت نیست عشق از نسبت طبع فضول

گریه ها دارد ز دست هیزم تر سوختن

همچو اخگر خواب راحت خواهدت بیدار کرد

شب به دل گفتم چه باشد آبروی زندگی

گفت چون پروانه در آغوش دلبر سوختن

نقطه ای چند از شرار کاغذم کرده ست داغ