می خورم چون سنگ اکنون بر دماغ خویشتن

آگهی تا کی کند روشن چراغ خویشتن

عالمی را کشت اینجا در سراغ خویشتن

رفت ایامی که غیر از نشئه ام در سر نبود

همچو شمع کشته دارم با همه افسردگی

اینقدر آتش که می سوزم به داغ خویشتن

پا زدم از فهم هستی بر بهشت عافیت