پا زدم از فهم هستی بر بهشت عافیت

می خورم چون سنگ اکنون بر دماغ خویشتن

همچو شمع کشته دارم با همه افسردگی

اینقدر آتش که می سوزم به داغ خویشتن

سیر خویش افکند بیرونم ز باغ خویشتن

روشنان هم ظلمت آباد شعور هستی اند

نیست تا خورشید جز پای چراغ خویشتن