اینقدر آتش که می سوزم به داغ خویشتن

رفت ایامی که غیر از نشئه ام در سر نبود

می خورم چون سنگ اکنون بر دماغ خویشتن

همچو شمع کشته دارم با همه افسردگی

پا زدم از فهم هستی بر بهشت عافیت

سیر خویش افکند بیرونم ز باغ خویشتن

روشنان هم ظلمت آباد شعور هستی اند