این بیابان هر چه دارد حایل تحقیق نیست

سیر خویش افکند بیرونم ز باغ خویشتن

روشنان هم ظلمت آباد شعور هستی اند

نیست تا خورشید جز پای چراغ خویشتن

گر نپوشد چشم ما گرد سراغ خویشتن

تا گره از دانه وا شد ریشه ها پرواز کرد

کس چه سازد دل نمی خواهد فراغ خویشتن