ناله ای دارم که نتواند اثر برداشتن

نخل هستی ازعلایق ریشه محکم کرده است

چون نفس می باید از یکسو تبر برداشتن

ساز بزم ناامیدی پر نزاکت نغمه است

ای سپند از یک صدا آخر کجا خواهی رسید

چون جرس زین جنس باید بیشتر برداشتن

چشم تا واکرده ایم از خویش بیرون رفته ایم