ای سپند از یک صدا آخر کجا خواهی رسید

چون نفس می باید از یکسو تبر برداشتن

ساز بزم ناامیدی پر نزاکت نغمه است

ناله ای دارم که نتواند اثر برداشتن

چون جرس زین جنس باید بیشتر برداشتن

چشم تا واکرده ایم از خویش بیرون رفته ایم

شعله ما را قدم برده است سر برداشتن