دو روزی اتفاق پا و دامن مفت جمعیت

تحیر یک دو دم پل بسته بر دریای بگذشتن

چو موج گوهر آسودن عنان کس نمی گیرد

جهانی می رود از خود قدم فرسای بگذشتن

از این در شرم لنگی داردم ایمای بگذشتن

چه دارد مال و جاه اینجا که همت بگذرد زانها

به صد اقبال می نازم ز استغنای بگذشتن