به صد اقبال می نازم ز استغنای بگذشتن

دو روزی اتفاق پا و دامن مفت جمعیت

از این در شرم لنگی داردم ایمای بگذشتن

چه دارد مال و جاه اینجا که همت بگذرد زانها

در این بحر از خجالت عمرها شد آب می گردد

حساب آرایی موج از تاملهای بگذشتن

بقدر هر نفس از خود تهی باید شدن بید ل