از این در شرم لنگی داردم ایمای بگذشتن

چو موج گوهر آسودن عنان کس نمی گیرد

جهانی می رود از خود قدم فرسای بگذشتن

دو روزی اتفاق پا و دامن مفت جمعیت

چه دارد مال و جاه اینجا که همت بگذرد زانها

به صد اقبال می نازم ز استغنای بگذشتن

در این بحر از خجالت عمرها شد آب می گردد