غریب مصلحتی بود ازین جلب نگذشتن

نبرد موی سفیدم سیاهکاری غفلت

سحر دمیده و می بایدم ز شب نگذشتن

حریف نفس که می گشت جز تعلق دنیا

ترددی ز پل دوزخم گذشت به خاطر

یقین به تجربه گفت از سر غضب نگذشتن

چو سنگ شیشه به دامن شکست دل به کمینم