ترددی ز پل دوزخم گذشت به خاطر

سحر دمیده و می بایدم ز شب نگذشتن

حریف نفس که می گشت جز تعلق دنیا

غریب مصلحتی بود ازین جلب نگذشتن

یقین به تجربه گفت از سر غضب نگذشتن

چو سنگ شیشه به دامن شکست دل به کمینم

نشسته در رهم ازکوچه حلب نگذشتن