حیف است به موج می ام از خویش نبردن

دردا که دل اگه نشد از لذت دردی

خون می خورم از آبله بر نیش نبردن

ساقی خط ییمانه نی ام حوصله تا چند

جز در سخن بی غرضی راست نیاید

بر خلق ستمنامه تشویش نبردن

بیدل همه دم مزرع اقبال کریمان