شرار بی دماغم آنقدر کم فرصتی دارم

به راه آورده تیری را که می باید خطا کردن

دویی در کیش از خود رفتگان کفر است ای زاهد

من و محو صنم گشتن تو و یاد خدا کردن

که نتوانم نگاهی را به غیرت آشنا کردن

هوس فرسوده بوی کف پایی ست اجزایم

وطن می بایدم در سایه برگ حنا کردن