دویی در کیش از خود رفتگان کفر است ای زاهد

توان سیر دو عالم در شکست رنگ ما کردن

امل می خواهد از طبع جنون کیشت پشیمانی

به راه آورده تیری را که می باید خطا کردن

من و محو صنم گشتن تو و یاد خدا کردن

شرار بی دماغم آنقدر کم فرصتی دارم

که نتوانم نگاهی را به غیرت آشنا کردن