به غرور جاه و شوکت ز قضا مباش ایمن

ره سنگ می گشاید به دل تو راه کردن

ز قبول و رد میندیش که مراد سایل اینجا

دم جراتی ست وقف لب عذر خواه کردن

که به تیغ مرگ نتوان سپر ازکلاه کردن

ز مال هستی آگه نشدند سرفرازان

که چو شمع باید آخر ز مناره چاه کردن