که به تیغ مرگ نتوان سپر ازکلاه کردن

ز قبول و رد میندیش که مراد سایل اینجا

دم جراتی ست وقف لب عذر خواه کردن

به غرور جاه و شوکت ز قضا مباش ایمن

ز مال هستی آگه نشدند سرفرازان

که چو شمع باید آخر ز مناره چاه کردن

به جهان عجز و قدرت چه حساب دارد اینها