ز مال هستی آگه نشدند سرفرازان

دم جراتی ست وقف لب عذر خواه کردن

به غرور جاه و شوکت ز قضا مباش ایمن

که به تیغ مرگ نتوان سپر ازکلاه کردن

که چو شمع باید آخر ز مناره چاه کردن

به جهان عجز و قدرت چه حساب دارد اینها

تو و صد هزار رحمت من و یک گناه کردن