راه عافیت پویی رخش خودسری پی کن

خواهدت شکست آخر زیر این سبدگردن

ای وبال پیدایی هستی است و رسوایی

از تو چند بردارد بار نیک و بدگردن

منزلت سر دار است گر شود بلدگردن

گل قیامت چیدن در شکقگی دارد

غنچه گرد و ایمن باش خنده می زندگردن