ز رشک سایه نباید پر هما کندن

به جا نکنی نشود کام مدعا شیرین

زمین مرقد فرهاد تا کجا کندن

چو بخت نیست به اقبالت اشتلم چه بلاست

جهان چو شمع فرو می رود به خاک سیاه

به سر فتاده هواهای زیر پا کندن

قد دو تا به کجا می بری تامل کن