قد دو تا به کجا می بری تامل کن

ز رشک سایه نباید پر هما کندن

جهان چو شمع فرو می رود به خاک سیاه

به سر فتاده هواهای زیر پا کندن

عصا به پیش گرفته ست جابه جا کندن

چو صبح شهرت موهوم جز خجالت نیست

نگین به خنده ده از نقش بر هواکندن