نگین به خنده ده از نقش بر هواکندن

قد دو تا به کجا می بری تامل کن

عصا به پیش گرفته ست جابه جا کندن

چو صبح شهرت موهوم جز خجالت نیست

گشود تکمه به پیراهن حیا مپسند

قیامت است دل از بند آن قباکندن

به وهم نشو و نما نخل های این گلشن