چو صبح شهرت موهوم جز خجالت نیست

به سر فتاده هواهای زیر پا کندن

قد دو تا به کجا می بری تامل کن

عصا به پیش گرفته ست جابه جا کندن

نگین به خنده ده از نقش بر هواکندن

گشود تکمه به پیراهن حیا مپسند

قیامت است دل از بند آن قباکندن