نتوان زد از خجالت گل بر سر نمودن

گل کردن حقیقت چندین مجاز جوشاند

بر خویش پرده ها بست این نغمه از سرودن

گر نوبهار هستی این رنگ جلوه دارد

آن به که همچو طاووس از بیضه بر نیایی

چشم هزار دام ست در راه پر گشودن

رفع صداع هستی در سجده صندلی داشت