چشم هزار دام ست در راه پر گشودن

گر نوبهار هستی این رنگ جلوه دارد

نتوان زد از خجالت گل بر سر نمودن

آن به که همچو طاووس از بیضه بر نیایی

رفع صداع هستی در سجده صندلی داشت

بر عافیت تنیدیم آخر زجبهه سودن

گوش از فسانه ما پیش از تمیز بربند