رفع صداع هستی در سجده صندلی داشت

نتوان زد از خجالت گل بر سر نمودن

آن به که همچو طاووس از بیضه بر نیایی

چشم هزار دام ست در راه پر گشودن

بر عافیت تنیدیم آخر زجبهه سودن

گوش از فسانه ما پیش از تمیز بربند

حرف زبان شمعیم داغ دل شنودن