دندان طمع تیز مکن بر هوس گنج

خونم نزند دست به دامان چکیدن

بی وضع رضا بهره ز هستی نتوان برد

از خاک که چیده ست گهر جز به خمیدن

از مو ج چه حرفست لب بحرگزیدن

وحشت نسبان درگرو خانه نباشند

مانع نشود چشم ، نگه را ز رمیدن