فقر و حضور تمکین جاه و هزار خفت

کوری درشت رو یی آیینه را بدیدن

جز عجز سعی ناقص چیزی نمی برد پیش

افتادن است چون اشک اطفال را دویدن

از بحر بیقراری از ساحل آرمیدن

حیفست محرم دل گردد فسانه مایل

آیینه در مقابل آنگه نفس کشیدن