ز قمری سرو این گلشن به منظر می کشد قامت

به وهم عافیت تا کی نفس در خویش دزدیدن

نفس پیمایی صبح است گرد محفل امکان

ندارد این ترازوی هوس جز باد سنجیدن

به خاکستر توان برد از خط سیراب پاشیدن

به روی نکهت گل غنچه هرگز در نمی بندد

ز حسن خلق ممکن نیست در دلها نگنجیدن