تا کی به رنگ مجمر دود از دهان کشیدن

توفان کن و برانگیز گرد از بنای هستی

دامان مقصد آخر خواهی چنان کشیدن

یک ناله سپندت از وهم می رهاند

اسباب می فزاید بر تشنه کامی حرص

گل را ز جوش آب ست چندین زبان کشیدن

ای حرص ! وهم بنما، قطع نظرکن از خویش