اسباب می فزاید بر تشنه کامی حرص

دامان مقصد آخر خواهی چنان کشیدن

یک ناله سپندت از وهم می رهاند

تا کی به رنگ مجمر دود از دهان کشیدن

گل را ز جوش آب ست چندین زبان کشیدن

ای حرص ! وهم بنما، قطع نظرکن از خویش

کاین راه طی نگردد غیر از عنان کشیدن