دارم سری که نتوان زین آستان کشیدن

آه از هجوم پیری ، داد از غم ضعیفی

همچون کمان خویشم باید کمان کشیدن

گردی شکسته بالم پرو راز من محالست

محو سجود شوقم در یاد چشم مستی

از جبهه خیالم می می توان کشیدن

زان جلوه هیچ ننمود آیینه جز مثالی