بیهوده به صحرای هوس جاده مپیما

چندان که غبارت ننشسته است علم زن

بی کنج قناعت نتوان داد غنا داد

در دامن خود پا به سر عیش و الم زن

هر صفحه که آید به نظر مسطر رم زن

با ساز جسد شرم کن از شعله نوایی

تا خشکی این دف ندرد پوست به نم زن