در دامن خود پا به سر عیش و الم زن

این بزم جنون عرصه رعنایی نازست

چندان که غبارت ننشسته است علم زن

بی کنج قناعت نتوان داد غنا داد

بیهوده به صحرای هوس جاده مپیما

هر صفحه که آید به نظر مسطر رم زن

با ساز جسد شرم کن از شعله نوایی