این بزم جنون عرصه رعنایی نازست

واکن مژه و خیمه به گلزار ارم زن

با جهد برون آ زکمینگاه ندامت

تا دست بهم بر نزنی خیز و قدم زن

چندان که غبارت ننشسته است علم زن

بی کنج قناعت نتوان داد غنا داد

در دامن خود پا به سر عیش و الم زن