چو گوهر پای در دامن کش و سامان عزت کن

حیا را دستگاه خودپسندیهای طاقت کن

عرق در سعی ریز و صرف تعمیر خجالت کن

درین بحر آبرویی غیر ضبط خود نمی باشد

ندارد مغز تمکین از خیال می کشی بگذر

به بوی باده ای چون پنبه مینا قناعت کن

به محرومی کشد تا کی گرانخیزی چو مژگانت