به محرومی کشد تا کی گرانخیزی چو مژگانت

چو گوهر پای در دامن کش و سامان عزت کن

ندارد مغز تمکین از خیال می کشی بگذر

به بوی باده ای چون پنبه مینا قناعت کن

تماشا می رود از دیده چون نظاره سرعت کن

حبابت از شکست آغوش دریا می کند انشا

غبار عجز اگر بر خبث بالد ناز شوکت کن