تماشا می رود از دیده چون نظاره سرعت کن

ندارد مغز تمکین از خیال می کشی بگذر

به بوی باده ای چون پنبه مینا قناعت کن

به محرومی کشد تا کی گرانخیزی چو مژگانت

حبابت از شکست آغوش دریا می کند انشا

غبار عجز اگر بر خبث بالد ناز شوکت کن

علاج چشم خودبین نیست جز مژگان بهم بستن