غبار عجز اگر بر خبث بالد ناز شوکت کن

به محرومی کشد تا کی گرانخیزی چو مژگانت

تماشا می رود از دیده چون نظاره سرعت کن

حبابت از شکست آغوش دریا می کند انشا

علاج چشم خودبین نیست جز مژگان بهم بستن

چو آیینه نمد را پنبه این داغ کلفت کن

به نومیدی دل از زنگ هوسها پاک می گردد