چو آیینه نمد را پنبه این داغ کلفت کن

حبابت از شکست آغوش دریا می کند انشا

غبار عجز اگر بر خبث بالد ناز شوکت کن

علاج چشم خودبین نیست جز مژگان بهم بستن

به نومیدی دل از زنگ هوسها پاک می گردد

گرش صیقل کنی از سودن دست ندامت کن

ز مشت خاک غیر از سجده کاری بر نمی آید