حبابت از شکست آغوش دریا می کند انشا

به بوی باده ای چون پنبه مینا قناعت کن

به محرومی کشد تا کی گرانخیزی چو مژگانت

تماشا می رود از دیده چون نظاره سرعت کن

غبار عجز اگر بر خبث بالد ناز شوکت کن

علاج چشم خودبین نیست جز مژگان بهم بستن

چو آیینه نمد را پنبه این داغ کلفت کن