به بوی باده ای چون پنبه مینا قناعت کن

درین بحر آبرویی غیر ضبط خود نمی باشد

چو گوهر پای در دامن کش و سامان عزت کن

ندارد مغز تمکین از خیال می کشی بگذر

به محرومی کشد تا کی گرانخیزی چو مژگانت

تماشا می رود از دیده چون نظاره سرعت کن

حبابت از شکست آغوش دریا می کند انشا