شعله خود را بیابان مرگ خاکستر مکن

شمع این محفل وبال گردن خویش است و بس

تا بود ممکن ز جیب خامشی سر بر مکن

زندگی مفتست اگر بی فکر مردن بگذرد

تا توانی درکمین زحمت دلها مباش

همچو سیل از خاک این ویرانه ها سر بر مکن

لب گشودن کشتی عمرت به توفان می دهد