لب گشودن کشتی عمرت به توفان می دهد

شعله خود را بیابان مرگ خاکستر مکن

تا توانی درکمین زحمت دلها مباش

همچو سیل از خاک این ویرانه ها سر بر مکن

در چنین بحر بلای خامشی لنگر مکن

قسمتت زین گردخوان بی انتظار آماده است

خاک کن بر دیده اما حلقه بر هر در مکن