خاک کن بر دیده اما حلقه بر هر در مکن

لب گشودن کشتی عمرت به توفان می دهد

در چنین بحر بلای خامشی لنگر مکن

قسمتت زین گردخوان بی انتظار آماده است

تا کجا خواهی به افسون نفس پرواز کرد

این ورق گردانده گیر آرایش دفتر مکن

ای هوس فرسای جولان خون جمعیت مریز