دویی تا محو گردد خانه آیینه ویران کن

اثر پرورده یاد نگاه اوست اجزایم

ز خاکم سرمه کش در دیده و عریان غزالان کن

به تمثال حباب از بحر تا کی منفعل باشی

درین گلشن که بال افشانی رنگست بنیادش

توهم آشیانی در نوای عندلیبان کن

غبارت چون سحر در بال عنقا آشیان دارد