صفای عافیت تشویش صیقل برنمی دارد

به ذوق امتحان رنگی اگر داری پر افشان کن

به شور ما و من تا چند جوشد شوخی موجت

دمی در جیب خاموشی نفس دزیده توفان کن

اگر آسودگی خواهی چو سنگ آیینه پنهان کن

تحیر می زند موج از غبار عرصه امکان

نم اشکی اگر در لغزش آیی ناز جولان کن