تحیر می زند موج از غبار عرصه امکان

دمی در جیب خاموشی نفس دزیده توفان کن

صفای عافیت تشویش صیقل برنمی دارد

اگر آسودگی خواهی چو سنگ آیینه پنهان کن

نم اشکی اگر در لغزش آیی ناز جولان کن

شکوه همتت آیینه در ضبط نفس دارد

هوا را گر مسخر کرده ای تخت سلیمان کن