یک را به تصنع عدد آوازه سی کن

چون شمع نگاهم نفس شعله فروشی ست

ای سرمه بجوش از من و فریاد رسی کن

کثرت ز تخیلکده وهم خیالی ست

هر جا رسد اندیشه ادبگاه حضور است

تا باد چراغی نشوی بی نفسی کن

بیدل چو نگه رام تعلق نتوان شد