هر جا رسد اندیشه ادبگاه حضور است

ای سرمه بجوش از من و فریاد رسی کن

کثرت ز تخیلکده وهم خیالی ست

یک را به تصنع عدد آوازه سی کن

تا باد چراغی نشوی بی نفسی کن

بیدل چو نگه رام تعلق نتوان شد

گو اشک فشان دانه و حیرت قفسی کن